Een wandeling door Portugees heuvellandschap deel II

Ja ja, die wandeling herinner ik me nog goed. Van de man in kwestie heb ik zelfs nog een foto, helaas niet meer in positief.

Gelukkig dat de man frans sprak, want in het portugees kom ik niet verder dan Jao Gilberto.
In mijn beste Frans (de bijlessen van mijnheer Beekmans op het gym vijfendertig jaar tevoren kon ik niet onbenut laten) vroeg ik: "Ou es la latrine" want ik zag dat Jozuas hem zat te knijpen (in die dagen kreeg je onder de maas al reizigersdiarhee, een voorrecht dat nu alleen de tropen is toebedeeld). De man wees, Jozuas spoedde zich erheen: naast een trekkershut in de verte was een geul uitgegraven die diende voor wat Jozuas zocht.

Ik vroeg de man waar hij, als eenvoudig schapenhoeder, toch zo goed frans had leren spreken. De man antwoordde dat hij niet altijd herder was geweest, maar dat hij jarenlang als reizend muzikant de franse velden en wegen had betoverd met zijn harp. Ik luisterde aandachtig, maar toen hij over zijn drie trouwe begeleidende hondjes begon te vertellen die in een gure winter door de wolven waren verslonden, kreeg ik argwaan. Deze man kon me nog meer vertellen, ik kende mijn pappenheimers. Rechtstreeks gejat uit "Sans Famille", oftewel "Alleen op de Wereld", van Hector Malot.

Ik besloot deze charlatan te ontmaskeren. Maar niet direct.