Vrouwen en Wagner

Ik betast regelmatig het vrouwlijk schoon. In drukke trams (op lijn 2 tussen het museumkwartier en het koningsplein is het altijd prijs) sta ik dan mijn plaats af aan een oude dame, die mij dan beleefd groet, zodat ik zelf zonder op te vallen, een klein beetje tegen jonge keuvelende deernes aan kan schurken. Ik haal daar een zeker genoegen uit en het houdt het hoofd fris. Maar een frotteur ben ik niet; ik druk slechts mijn schouder, rug, of dijbeen tegen een gelijksoortig lichaamsdeel en hang dan een beetje voorover, want de reporter in je taait nooit af, in tegenstelling tot het gehoor.
Zo was ik laatst op weg naar het Van Gogh. Ik had mijn plaatsje, niet ver voor mij twee prachtexemplaren en ik hield nauwlettend de deuren in de gaten. Volgens plan stapte bij de Cornelis Schuytstraat een dame op leeftijd in. De gentleman toonde zijn gezicht, met een charme die slechts tot de verbeelding spreekt wanneer men nog de 'Jitterbug' heeft gedanst op het koningsplein. Vervolgens door de menigte heen naar de dames.