vervolg op tanganyika III

“Lachen, nee… Het lachen vergaat je wel wanneer je nieren het begeven en je open benen zo langzamerhand steeds meer doen denken aan dat stilstaande baggerslootje waar als kind al je lieve kippevriendjes in verdronken en dan bleven rotten, vroeger bij de boerderij”. Dit was zo ongeveer het refrein dat mijn voormalige (want overleden) amice Peter van Overduin, mij en iedereen die het nog horen kon daar in het verzorgingstehuis, met regelmaat en inderdaad humorloze expressie, placht op te dreunen, waarbij de open benen en levenloze nieren naar willekeur werden gewisseld met wondvocht achter de ogen of een ingebeelde vorm van parkinson.