Tanganyika

Vandaag is het precies 43 jaar geleden dat ik het BOAC-vliegtuig uitstapte op het vliegveld van Zanzibar. Nu is drieenveertig jaar niet een memorabel lustrum en het rolt ook niet lekker van de tong, maar het is toevallig wel de geboortedatum van een landje dat ons snel weer ontvallen is: Tanganyika. Het bestond al wat langer, maar werd toen onafhankelijk, of eigenlijk een jaar er voor, en het was ook niet precies 12 december, maar 9 december. Ik was er derhalve om de festiviteiten van de eerste verjaardag vast te leggen voor het polygoonjournaal.

Dit was de vlag van Tanganyika.




Ik vond het toen ook al niet veel soeps. Net een snelweg door het weiland.


Van feestelijkheden was in Dar Es Salaam niet veel te merken. Ik was dan ook rijkelijk laat. Mijn BOAC-vlucht had drie dagen vertraging in London ( wat ook nog een verhaal is, waardoor mijn geluidsman niet meer mee kon, maar daarover een volgende keer.)

Enfin, fate is fate. Het polygoonjournaal was niet blij, en vroeg mij om een andere reportage. Drie dagen later kreeg ik malaria, en in een van mijn koortsige momenten ging een nare maar rappe Tanganyikanees er met mijn agenda van tussen. Ik was de mijn telegraafsleutelcode voor het Polygoon nu verloren; erger nog: ik had mijn vliegtickets er tussen gedaan om de dag aan te geven, aangezien ik het rode lintje, dat normaliter als datumlegger fungeerde, had moeten gebruiken om mijn gebroken schoenveter te repareren.

Gelukkig was daar Warwick Ellis Buxton, een alleraardigste Britse fellow, die eigenlijk Zuid-Afrikaan was, maar dat was toen ongeveer het zelfde. Hij zag me in totale ontreddering in de hoofdstraat van Dar-Es-Salaam staan, waaraan de herensocieteit gelegen waar hij zojuist uit verschenen was. Zoals een man van onberispelijke manieren betaamt, nam hij deze Dutchman en zijn knokige knieen mee naar zijn landgoed, alwaar zijn vrouw me van mijn bezweette krappe kakies bevrijde en ik de volgende dagen aan bed gekluisterd bleef.